Longos cabelos namoran o vento. Día das Letras Galegas 2017.

O Día das Letras Galegas 2017 está aquí e este ano no teño nada preparado, así que acabo de escribir uns versos improvisados de forma atropelada, algo desordenados e sen aparente sentido, e dicir: como a vida mesma.  

Están dedicados a alguén moi especial para min polo que están cheos de ritmo do corazón, beleza e sentimento.

Longos cabelos namoran o vento

Redes estelares de fino trenzado,

comunican espazos complementarios,

dende tempos inmemoriais os ritos iniciáticos,

renden culto ao futuro por vir.

Sinais brillantes de luminosas cores,

crean sitios deliciosos e imaxinarios,

remansos de pracer compartido,

natureza desbordada de paz e amor.

Terrestre circular de movemento,

viaxes finitos a destinos coñecidos,

máis fortes e infinitos son outros,

que penduran leados nos teus cabelos.

Olores mesturan o aire,

embriagan sorrisos doces,

máis lonxe encantado viaxan,

namorado no vento, vou.

Si puideses escoitar. Día das Letras Galegas 2016

Neste 2016 para non romper ca tradición, publico unha composición poética. O tema é o amor e a comunicación. O sentimento de conectar con outra persoa é algo marabilloso, aínda que non sempre se consegue. 

Si puideses escoitar

Paseando pola ribeira da vida, mollo os meus pés,

cheos de cicatrices do pasado e feridas do futuro.

A cada paso un mundo novo, trae outro anhelo puro,

conectar as nosas almas, o que eu son, o que ti es.

Si puideses escoitar aínda que só fose o meu silencio,

aquelas noites de soños espertos, de mal de amor.

Atardeceres que morren, de días que non diferencio,

sen desexos  dun novo amencer que avive tanta dor.

Que feble o meu sentir que neste marabilloso universo,

non atopa a luz  lonxe da cor dos teus ollos gozosos,

ausente e infeliz, sen os teus sorrisos  agarimosos.

Si puideses escoitar co teu corazón un só verso,

espertarías ingrávida, plena, saciada, querida,

na rompente da onda que crea a espuma da vida.

                                                      -----*******-----

A emigración. Devólveos a mar.

     O Día das Letras Galegas 2016 está próximo, o que me fixo poñerme na labor de compoñer algún verso. Nesta ocasión saíronme dúas creacións novas. Esta primeira é en honor a todos aqueles que morreron loitando por atopar un futuro mellor. 

     Os Galegos coñecemos de preto o que foi a emigración e o que segue sendo na actualidade. Na miña opinión vexo necesario que sexa un dereito universal poder saír de un pais e entrar en outro, a traballar e a vivir. O mundo é de todos, as únicas barreiras infranqueables son as que os homes poñemos a outros homes. 

Devólveos a mar

O corpo brillante cheo da neve da mar,

as algas xoias que buscaba atopar.

Seguiu o camiño dun ceo multicolor,

sen nada mais que a forza  do seu valor.

Soa a esperanza brillaba na escuridade,

mais as sombras afogaron a súa  vontade.

Non puido mais que o desexo chorar,

noutra vida vai a encontrar o seu fogar.

                                                      -----****************----